W tym dziale przedstawię kolejno różne rodzaje ataków na cele powietrzne.

Atak na IŁ2- ZWROT BOJOWY

Track do pobrania ver.1.00 :   IL2m3vsBFG6veteran.zip  (3kb)

Zwrot bojowy należy do najbardziej typowych manewrów dotyczących samolotów współczesnych jak i wcześniejszych taktyk walki.

Zwrot bojowy, zwany niekiedy Immelmanem lub też  półpętlą pozwala uzyskać odpowiedni pułap do ataku bez zmiany kierunku ataku w pionie, czyli bez wykonywania np. skrętu zbliżonego do poziomego. Wykonany w odpowiednim momencie pozwoli również na znalezienie się bez większych przeszkód na ogonie przeciwnika pod warunkiem utrzymywania przez niego kursu lotu. Złotym środkiem do tego manewru jest jednak prędkość i o niej należy cały czas pamiętać. Przez nieumiejętnie wykonany manewr zwrotu możemy bardzo łatwo z myśliwego przemienić się w zwierzynę. Zatem od czego zaczynamy? W przypadku IŁ2 nie ma co liczyć na prędkości rzędu 500 km/h w locie poziomym. Nawet jeżeli uda nam się uzyskać 450, będzie to dobry wyczyn, ale przy niezmienionej wysokości lotu raczej już prędzej możemy liczyć na przegrzanie silnika i co za tym idzie spadek osiągów, aż do osiągnięcia przez niego normalnej temperatury. Tak więc najlepszym rozwiązaniem na zwiększenie prędkości jest  łagodne opadanie. Idealna prędkość dla Iła w szczycie pętli (najbardziej podatny na atak moment) powinna wynosić ok.200 - 220 km/h. Aby to osiągnąć, przy wchodzeniu w pętlę powinniśmy mieć prędkość co najmniej 400 km/h, chociaż większa jest jeszcze bardziej pożądana. Na szczycie półpętli wykonujemy pół beczki i już mamy tzw. "zwrot bojowy". Jeśli półpętlę wykonaliśmy w odpowiednim momencie powinniśmy się znaleźć za ogonem wrogiego samolotu.

Kolejno w moim TRACKu widzimy; obniżenie pułapu, dość łagodne pikowanie w celu nabrania prędkości, moim przeciwnikiem jest  tu BF109G6 na poziomie veteran. Pilot BF109 (komputer) widząc moje pikowanie sam wykonuje ten manewr obniżając pułap lotu, najprawdopodobniej szykowałby się do zajęcia mojej szóstej w ciasnym skręcie wykorzystując swoją zwrotność. Dalej wykonuję półpętlę tuż przed BF109, kiedy myśliwiec mnie mija, pilot (komputer) zauważył swój błąd i stara się podciągnąć maszynę. Ja jednak jestem już wyżej i rozpoczynam półbeczkę. BF109 cały czas się wznosi tracąc szybko prędkość. W swoim szczytowym momencie znajduje się tuż przed moim dziobem z niską prędkością robiąc zwrot na lewe skrzydło. W tym momencie jest to wymarzony cel dla Iła ! Działka kal.37mm w moim ILe robią swoje i oczywiście pamiętajmy o wyprzedzeniu ! Messerschmitt pozostał już tylko wspomnieniem.

Atak na myśliwcu Jak-7b- NISKIE YO-YO

Track do pobrania ver.1.00 : Jak7bvsBF109E2veteran ( 5,27 kb )

Figura Yo-Yo nosi tę nazwę na cześć chińskiego pilota Yo-Yo Noritake, który  jako pierwszy zaczął świadomie jej używać w walkach powietrznych. Figurę Yo-Yo możemy podzielić w zasadzie na cztery rodzaje. Jest to Yo-Yo  wysokie, niskie oraz wysokie i niskie, ale podczas skrętu ( na skrzydło prawe lub lewe ). Figura Yo-Yo pozwala nam na wykonanie manewru w zależności od potrzeby wyhamowującego prędkość samolotu, bądź też zwiększającego (np. gdy znajdujemy się w pościgu za maszyną szybszą od naszej). Yo-Yo jednak nie zawsze gwarantuje 100% sukcesu przy ataku, wystarczy bowiem drobny błąd i możemy (np. zbyt szybki lot, skręt itp.) znaleźć się przed maszyną wroga. W tym tracku, przedstawiającym moją walkę na  Jak-7B z BF-109 użyłem Yo-Yo niskiego w celu dogonienia wrażej maszyny. Track jednak zawiera wiązankę figur i dopiero ostatnia to przedstawienie słynnego Yo-Yo. Yo-Yo niskie wygląda następująco. Lecąc w linii prostej za samolotem przeciwnika załóżmy, że mamy prędkość 500 km/h i przeciwnik też, wyciskami zatem z maszyny wszystko co mamy. Samolot wroga znajduje się jednak np.600 m. przed nami, tak wiec oddanie celnego strzału z naszej maszyny jest praktycznie równe zeru. Ponieważ oba samoloty mają tę samą prędkość i nie mamy okazji na jej zmniejszenie w sytuacji bez zmian komuś albo szybciej by zabrakło paliwa, albo np. przeciwnik mógłby dociągnąć nas przed swoją artylerię co nie skończyłoby się dla nas pomyślnie. Zatem jeśli odległość się nie zmienia, a prędkość jest już maksymalna w poziomie robimy niskie Yo-Yo.

Opiszę teraz co widzimy w moim TRACKu.  Moim przeciwnikiem jest tutaj Messerschmitt BF-109 E-2 (również poziom veteran) lecący zna przeciwka.  Początkowo nabieram odpowiedniego pułapu tak aby być wyżej, da mi to pewną przewagę w manewrach. W bliskiej odległości od BF wykonuję zaplanowany zwrot na lewe skrzydło. Są dwa rodzaje zakrętów. Jest to zakręt ustalony i zakręt nagły. W tym pierwszym promień i stała prędkość kątowa zakrętu mogą być utrzymywane w nieskończoność w danych warunkach prędkości i wysokości lotu. Prędkość jest dokładnie równa oporowi. Zakręt ten jest zatem wykonywany w miarę łagodnie z dużą prędkością. Zakręt nagły jest trudniejszym manewrem w danych warunkach prędkości i wysokości. Tu opór przewyższa prędkość maszyny, co prowadzi do utraty prędkości, tym szybszej czym mamy większy kąt natarcia podczas skrętu, w ostateczności może prowadzić to do katastrofy. Istnieją tylko wtedy dwie możliwości. Albo zakręt trzeba złagodzić w taki sposób, by uzyskać parametry zakrętu ustalonego (omawianego poprzednio ), albo prędkość nadal będzie spadała, aż myśliwiec znajdzie się na granicy swych osiągów przy przeciążeniu 1 G, kiedy utraci zdolność całkowicie wykonywania manewru. Wówczas można lecieć tylko prosto i poziomo na granicy przeciągnięcia ( o której będzie mowa już wkrótce na mojej stronce ), co w warunkach bojowych naraża maksymalnie nas na atak przeciwnika i łatwe zajęcie przez niego naszej szóstej. Wróćmy jednak do tracka. Po minięciu podczas zakrętu mojego Jaka przez Messerschmita zaczynam pikować (nadrabiam prędkość straconą podczas wykonywania zakrętu, wiedząc oczywiście, że BF nie zmienił zbytnio toru lotu ). Duża prędkość lotu pozwala mi doścignąć BF109, który tymczasem podczas wznoszenia robi coś na kształt Immelmana ("Hamerhand"), skręt podczas wznoszenia o 180 stopni i pikuje w dół wyrównując lot. Ja powtarzam jego manewry korygując prędkość przepustnicą i klapami ("Combat"). W końcowej fazie lecimy z podobnymi prędkościami i w tym momencie wykonuję niskie Yo-Yo. Obniżam lot nabierając prędkości, w miarę zbliżania wyrównuję i podciągam maszynę. Cel jest już wystarczająco blisko by oddać strzał, a moja prędkość maleje dzięki wznoszeniu tak, że nie przelecę przed przeciwnikiem. W tym momencie BF lekko obniżał lot odsłaniając swój silnik, który jest dla mnie celem idealnym. Krótka seria i  już można oglądać pióropusze ognia wydobywające się z Messerschmita i długo ciągnący się czarny welon . Ten związek nie będzie trwał jednak zbyt długo, po chwili 109-tka wita się z matką Ziemią. Jakiekolwiek strzały w przypadku myśliwców radzę oddawać w odległości maksymalnie 200m od naszego "opponenta", a najlepiej około 100m.

Cel : BOMBOWIEC ! Atak na MiG-3 (1941)    

Track do pobrania ver.1.00 : MiG3vsHe111H2veteran (5,7 kb)

Tym razem chciałbym opisać walkę powietrzną z bombowcami, wrzucając je do jednego worka. Wydawać by się mogło, że bombowce są najprostszymi celami, wręcz stworzonymi do tego .... by je szybko pozbawić lotu. Ci, którzy grali, chociażby w może nie najnowszy symulator, ale wciąż doskonały - European Air War poznali już jak można być w błędzie, zbliżając się np. pełną eskadrą FW 190 do lecących jak szerszenie B-17. W dobrze ustawionej formacji bombowce osłaniają się nawzajem tworząc twierdzę przez którą ciężko się przedrzeć, strzały z dalekiej odległości można oddawać praktycznie bez skutku. Każdy z bombowców ma tzw. strefy ostrzału, jak zamieszczony przykład He-111, który występuje w tracku. Jak widać na rysunku, He-111 z pełną obsadą jest wcale nie najprostszym celem. Owszem, prędkością, żaden bombowiec nie dorówna myśliwcowi, tu nie musimy się obawiać, że nasza ofiara nam ucieknie, albo co gorsza wymanewruje naszą maszynę. Taktyka walki z bombowcami polega na umiejętnym podejściu do bombowca, najlepiej w taki sposób aby jego obsługa nie mogła wykonać żadnego strzału w naszym kierunku. Oznacza to, że musimy w takich przypadkach wykorzystywać martwe punkty ostrzału. Prawie każdy bombowiec takie posiada. Podczas II wojny światowej piloci uczyli się na pamięć w jaki sposób podchodzić do konkretnej maszyny (oczywiście o ile było to możliwe). Uczyli się linii ostrzału bombowców przeciwnika i szukali luk właśnie w tych liniach aby w taki sposób podejść samolot wroga.

Odpowiedzią ze strony konstruktorów bombowców było zatem jak najbardziej ograniczanie tych martwych punktów ostrzału dla bombowca, w rezultacie powstawały samoloty o np. 8-iu stanowiskach ogniowych. Takie maszyny obsługiwało już po kilkanaście osób. Jeżeli zatem za przeciwnika mamy bombowiec wroga, nie musimy robić wyszukanych manewrów, skręcać na granicy przeciągnięcia, czy cały czas lecieć na pełnym "gazie". Tu złoty środek to odpowiednie podejście, prawie jak po nitce do kłębka. Naszym celem powinien być tu jeden z silników, gdyż nawet jeśli bombowiec straci część usterzenia spokojnie najczęściej może wykonywać dalej swoje zadanie. Strzały oddajemy również z jak najbliższej odległości  (poniżej 300 m.) i koncentrujemy się na silnikach. Jeśli zwrócimy uwagę na linie ostrzału w przypadku He-111, od razu widać 2 martwe punkty, jest to góra i spód bombowca. Jednakże, aby w taki sposób zestrzelić samolot należy mieć albo wysoki pułap, albo olbrzymią prędkość wznoszenia, samolotu odrzutowego i do tego należałoby kilka razy najprawdopodobniej ten manewr powtarzać. Dlaczego ? Zakładając, że mamy typowe działko 20 mm o szybkostrzelności 800 strzał./min. (typowe z II woj. świat.), jeżeli lecimy w stosunku do przeciwnika pod kątem 90 stopni, z prędkością 300km/h (przeciwnik też) wg. literatury lotniczej istnieje prawdopodobieństwo  przy bezbłędnym celowaniu 100% - we, trafieniem jednym pociskiem, na drugi daje się już 20%, a na trzeci zero.  Tak wiec czy możliwe jest zestrzelenie samolotu jednym pociskiem? No chyba, że trafimy akurat  w pilota ! Statystki te wyglądają trochę lepiej w przypadku sam. współczesnych, jeśli oba mają prędkości manewrowe, czyli 550-750 km/h, przy szybkostrzelności 6000 strz./min. cel jakim mógłby być np. Mig-29 trafilibyśmy "aż" 9 razy. Ja zatem zastosowałem tu inne podejście, starałem utrzymać się na linii lotu He i po prostu zasłaniając się jego statecznikiem ( jeśli polatamy na IŁ-2 jako strzelec zauważymy, że da się odstrzelić stateczniki , zatem strzelec nie może strzelać w coś co jest za sterem kierunku czy wysokości ). Podejścia boczne w przypadku He-111 w zasadzie odpadają, samolot jest dość silnie uzbrojony. W przypadku takich maszyn jak np. B-17, Lancaster czy z gry Pe-8 takie podejście może okazać się niemożliwe- tylny strzelec ! Polecam również cel jakim jest Me-323, chociaż powiem, że można go podejść bez ani jednego celnego strzału z tego  sześciosilnikowca.   Nie zapomnijcie ustawić tylko poziomu na co najmniej veteran   !

Sądzę, że najwyższa pora zacząć opisywać sedno sprawy działań bojowych, czyli niszczenie naziemnej siły wroga. Najczęściej lotniczy przebieg działań wojennych (i optymalny) wygląda następująco: odparcie sił wroga, wywalczenie przestrzeni powietrznej i zdobycie panowania w powietrzu, ataki bombowe. Tak pokrótce, chociaż scenariusze mogą być zupełnie inne. Wczesnorosyjska doktryna wojenna zakładała wrzucenie do kotła wszystkich maszyn w tym samym czasie. Łatwo sobie wyobrazić w jakim stresie latali piloci bombowców bez osłony myśliwskiej. Cel ataków bombowych może być różnoraki, mogą być to ataki na lotniska i stacjonujące tam maszyny, można niszczyć infrastrukturę wroga, przemysł czy atakować linię frontu. Obecna doktryna lotnicza wielu państw najczęściej dotyczy wszystkich tych działań w tym samym czasie i ma za zadanie całkowicie sparaliżować wrogie działania, a w dobie współczesnej komputeryzacji świata oraz nowoczesnych środków przekazu przy umiejętnym prowadzeniu działań jest to dość szybko osiągalne (np. patrz wszelkie konflikty w których USA jest stroną atakującą np. "Pustynna burza") ale wróćmy do okresu II wojny światowej.

Atak na IŁ-2 z użyciem bomb kasetowych

Track do pobrania ver.1.02b : convoy on il2.zip  (8,8 Kb)